Begin maart gingen wij drie dagen (2 van ons) respectievelijk twee dagen (3 van ons) skiën in Arosa. Waarom Arosa? Flip had Haagsche besognes en kon pas op donderdagavond een vlucht naar Zürich nemen. Op Innsbruck wordt veel minder gevlogen en Genève is te ver weg. Da’s deel 1. Deel 2 was de harde eis van Flo dat een skigebied minimaal 200 kilomter piste heeft. Anders heeft hij in drie dagen alle pistes twee keer gedaan en slaat de verveling toe. Arosa/Lenzerheide was nog net acceptabel voor deze pro-skiër. Arosa ligt vanaf Zürich dan wel helemaal aan de andere kant van Zwitserland, maar ja, wij rijden graag dat stukje extra om het iedereen naar het zin te maken. Detail: Flo ging uiteindelijk niet mee. Iets met zijn nek waar een zware last op rust of zo.

Wij hadden een prima appartement. Flip koos ervoor om op de bank in de woonkamer te slapen. Gevolg: een pijnlijke nek en rug. Kan hij mooi met Flo een zelfhulpgroep nekletsel oprichten.

Om te voorkomen dat de Zwitsers serieus aan ons verdienen kookten wij zelf. En dat bleek een schot in de roos! Na de Vughtse mainstream pasta die 10 uur in de achterbak had gehobbeld volgde zelfs een diner van topkok Ed dat Michelin ster waardig is.

Managementgoeroe Rick (voorheen Walkman verkoper) doceerde ons in de kunst van “En – En”. Dat horen wij graag. Kiezen vinden wij sowieso moeilijk. Bijvoorbeeld hoe wij waarheen gaan skiën. Hebben wij eindelijk een business plan, dan verandert dat weer. Of is dat adaptief en agile?

Volgend jaar ligt open!